Hałda, która płonie od środka
Drugi tom serii Kozak i Wolf nie podnosi stawki liczbą zwłok, tylko głębią ludzi. Zbrodnia wyrasta tu z hałdy, która płonie od środka, i z pamięci regionu.
polski kryminał
Dług, którego nikt nie księguje. Wolnicki otwiera serię
Wolnicki otwiera serię z Kozakiem i Wolfem powieścią, która pyta nie o to, kto zabił, lecz komu i za co jesteśmy winni. Rybnik, dawny dom dziecka, wielka woda.
Beskidzki zbójnik przyszedł po prawdę – recenzja „Gawry”
Nielegalny radiowiec milknie w trakcie audycji. Inspektor Łezka ma trzy dni, by go odnaleźć – żywego lub martwego. Recenzja II tomu serii Grzegorza Brudnika.
Kto zabłądzi, ten zostaje. „Błędne łąki” pod lupą
Góry Izerskie nie tłumaczą się nikomu. Jarosław Szczyżowski w „Błędnych łąkach” splata kryminalną zagadkę zaginięcia dwojga studentów z folk horrorem rodem z zapisków Willa-Ericha Peuckerta. O powieści, która pachnie torfem i mgłą — i o tym, gdzie jej filary trzeszczą.
„Krótka noc, długi krzyk” — Małecki wysadza w powietrze reguły kryminału
Toruń 1993, zaginiony chłopak i krzyk, który nie milknie po latach. Nowa powieść Roberta Małeckiego to kryminał, po którym trudno sięgnąć po następny.
Krew, zdrada i Poznań. Ćwirlej idzie na wojnę
Są pisarze, którzy raz zbudowany świat konserwują do końca kariery, boją się go ruszyć, jakby każda zmiana groziła utratą wiernych czytelników. I są tacy, którzy w pewnym momencie biorą swojego najlepszego bohatera i świadomie wprowadzają go w ogień, wiedząc, że dawny porządek, w którym się dotąd sprawdzał, właśnie się kończy. Ryszard Ćwirlej, po ośmiu tomach […]
„Zamęt” Kamili Bryksy — gdy panika staje się lustrem
Są powieści, w których chaos przychodzi z zewnątrz, w postaci porywacza, obcego, kogoś, kto wdziera się w uporządkowane życie bohaterów i je rozsadza. I są takie, w których najgroźniejszy żywioł mieszka od dawna w środku, czekając tylko na pretekst, żeby się wydostać. „Zamęt” Kamili Bryksy należy bez wątpienia do tej drugiej kategorii, a jej bohaterowie […]
Morderstwo w rytmie wakacji. O nowym kryminale Marty Matyszczak
Są kryminały, które stawiają czytelnikowi ultimatum — bądź śledczym albo nie przekraczaj progu tej historii. Wymagają czujności, podejrzliwości wobec każdego gestu, gotowości do noszenia w głowie tablicy poszlak aż do ostatniej strony. I są takie, które proszą o coś znacznie skromniejszego, żeby usiąść na leżaku, zostawić czujność w hotelowej recepcji i pozwolić się prowadzić bez […]
Kiedy muzyka zabija — i pyta, kto jest winien
Istnieje w literaturze pewna niezwykła przestrzeń pomiędzy tym, co napisane, a tym, czego nie da się wyrazić słowami, przestrzeń, w której muzyka i kod, piękno i zniszczenie, Telemann i algorytm mogą zamieszkać pod jednym dachem. W. P. Rdzanek nie tylko tę przestrzeń odnalazł. W „Akordzie”, drugim tomie trylogii „AI-gent. Mroczne kody”, postanowił ją rozsadzić od […]
„Malarz”. Zbrodnia jako dzieło sztuki i granice tej metafory
Napisać o kryminale, że jego bohaterowie fascynują bardziej niż sama zbrodnia, to albo postawić zarzut autorowi, że nie domyślił intrygi, albo dostrzec coś rzadkiego, pisarza, który wie, gdzie naprawdę mieszka napięcie. W przypadku „Malarza” Piotra Chomczyńskiego objawia się to drugie z wymienionych spostrzeżeń.Pisałem już o „Kucharzu”. O najciemniejszym mroku, jaki pojawił się wówczas w polskim […]
„Symultana” — Czubaj gra jednocześnie na wszystkich szachownicach
Są powieści, które grają w jedną grę. I są takie, które rozgrywają kilka partii naraz, na każdej planszy inny poziom, inna stawka, inna głębia, a kiedy autor odkłada pionki, okazuje się, że wszystkie partie były od początku jedną. „Symultana” Mariusza Czubaja należy do tej drugiej kategorii i jest tego tytułem z premedytacją, bo jest i […]
Kobieta, choroba, miasto. O „Freli” Magdaleny Majcher
Jest coś przewrotnego w tym, że słowo frela, śląska nazwa kobiety, niegdyś zabarwiona nutą swobody i niezależności, stało się w powieści Magdaleny Majcher synonimem ofiary. Kobiety zamkniętej w czterech ścianach przez chorobę, odciętej od sceny, od blasku, od życia, które znała. Autorka operuje tego rodzaju paradoksami z pewną wprawą: buduje przestrzeń, w której pozory odwracają […]
„Trucizna” Muniak — biały kitel, czarne sumienie
Są zawody, które literatura polska traktuje jak strefy chronione. Lekarz w białym kitlu, pielęgniarka przy łóżku umierającego, farmaceuta odliczający tabletki, to postacie naszej zbiorowej wyobraźni otoczone czymś na kształt nietykalności, aurą zaufania tak głęboko wbudowaną w kulturowy kod, że samo wyobrażenie sobie mordercy w kitlu wywołuje rodzaj moralnego spazmu. Pisarze to czują. I w większości […]
„Gołoborze” Siembiedy – tam, gdzie Polska leży kamieniem
Jest w polskiej prozie pewien paradoks, który powraca jak echo między świętokrzyskimi skałami: im bardziej pisarz sięga do korzeni — do gliny, krwi i pamięci pokoleń — tym trudniej przypiąć jego dziełu gatunkową etykietkę. Maciej Siembieda to wiedział od dawna. I właśnie dlatego „Gołoborze” jest książką, która wymyka się każdej przegródce, a zarazem trafia prosto […]