Menu

KRYMINALNE TROPY

ZOBACZ INNE ROZMOWY
symultana-side-czubaj

„Symultana” — Czubaj gra jednocześnie na wszystkich szachownicach

Są powieści, które grają w jedną grę. I są takie, które rozgrywają kilka partii naraz, na każdej planszy inny poziom, inna stawka, inna głębia, a kiedy autor odkłada pionki, okazuje się, że wszystkie partie były od początku jedną. „Symultana” Mariusza Czubaja należy do tej drugiej kategorii i jest tego tytułem z premedytacją, bo jest i […]

freela-majcher-side

Kobieta, choroba, miasto. O „Freli” Magdaleny Majcher

Jest coś przewrotnego w tym, że słowo frela, śląska nazwa kobiety, niegdyś zabarwiona nutą swobody i niezależności, stało się w powieści Magdaleny Majcher synonimem ofiary. Kobiety zamkniętej w czterech ścianach przez chorobę, odciętej od sceny, od blasku, od życia, które znała. Autorka operuje tego rodzaju paradoksami z pewną wprawą: buduje przestrzeń, w której pozory odwracają […]

olowiane-stelar

„Ołowiane żołnierzyki” — protezy, teczki i historia, której nie można zatrzymać

Jest pewna kategoria powieści kryminalnych, które stawiają czytelnika przed podwójnym napięciem. Tym wewnątrz fabuły, kto zabił, dlaczego, w czyim interesie, oraz tym zewnętrznym, historycznym, który rozgrywa się ponad głowami bohaterów jak burzowe niebo, pod którym oni jeszcze spacerują bez parasola. I są powieści, w których to drugie napięcie jest tak silne, tak nieodwołalne, że czytelnik […]

side-niewidzialne

„Niewidzialne” Bernarda Miniera — Lucia Guerrero i klasa społeczna jako broń

Są zbrodnie widzialne i zbrodnie niewidzialne. Te pierwsze zapalają reflektory kamer, zapraszają do studia ekspertów, produkują nagłówki i zasięgi mediów. Te drugie zdarzają się, zanim miasto się zbudzi — wśród pustych ulic, w zamglonym świcie, gdy pracownica piekarni wsiada do samochodu i już nie dociera na zmianę. Minier od pierwszych stron „Niewidzialnych” rozgrywa tę dychotomię […]

osman_recenzja+człowiek

Osman: Śmierć jako żart, śmierć jako prawda — recenzja

Są kryminały, które traktują starość jako kostium. I są takie, które traktują ją jako temat — jedyny naprawdę poważny temat, jaki literatura kryminalna może podjąć, jeśli tylko odważy się wyjść poza schemat trupa i detektywa. „Człowiek, który umarł dwa razy” Richarda Osmana należy do tej drugiej grupy — choć przez sporą część lektury można mieć […]

trucizna_muniak_recenzja

„Trucizna” Muniak — biały kitel, czarne sumienie

Są zawody, które literatura polska traktuje jak strefy chronione. Lekarz w białym kitlu, pielęgniarka przy łóżku umierającego, farmaceuta odliczający tabletki, to postacie naszej zbiorowej wyobraźni otoczone czymś na kształt nietykalności, aurą zaufania tak głęboko wbudowaną w kulturowy kod, że samo wyobrażenie sobie mordercy w kitlu wywołuje rodzaj moralnego spazmu. Pisarze to czują. I w większości […]

łabędź_nietoperz_recenzja

„Łabędź i nietoperz” — Higashino i wina, która nie potrzebuje wyroku

Są pytania, które literatura zadaje tak, jakby już znała odpowiedź. I są takie, na które pozwala nam szukać w ciemnościach — bez latarki, bez pewności, że na końcu czeka jakiekolwiek światło. Keigo Higashino należy do tej drugiej kategorii pisarzy. Nie wyjaśnia. Układa. I sprawia, że nie możemy przestać zbierać kawałków układanki, nawet kiedy instynkt podpowiada […]

ZOBACZ INNE RECENZJE

Najnowsze Artykuły

Najpopularniejsze

Most Commented Posts

Festiwal

ZOBACZ WIĘCEJ O FESTIWALU

Recenzje

slider-child1

„Sprawa osobista” – thriller z klasą i charakterem

    Przeczytałem prawie wszystkie książki z Jackiem Reacherem i nie poświęciłem mu żadnej recenzji. Czas to nadrobić, zwłaszcza, że powieści Lee Childa z tym bohaterem uznaję za jedne z najlepszych rozrywkowych lektur gatunkowych. „Sprawa osobista”, najnowsza propozycja brytyjskiego pisarza, podtrzymuje moją opinię o wyjątkowości tej sensacyjnej serii. W ostatniej książce mamy bowiem wszystko to, […]

ZOBACZ INNE RECENZJE

Patronaty

ZOBACZ INNE PATRONATY