KRYMINALNE TROPY

„Łabędź i nietoperz” — Higashino i wina, która nie potrzebuje wyroku

Są pytania, które literatura zadaje tak, jakby już znała odpowiedź. I są takie, na które pozwala nam szukać w ciemnościach — bez latarki, bez pewności, że na końcu czeka jakiekolwiek światło. Keigo Higashino należy do tej drugiej kategorii pisarzy. Nie wyjaśnia. Układa. I sprawia, że nie możemy przestać zbierać kawałków układanki, nawet kiedy instynkt podpowiada […]

„Gołoborze” Siembiedy – tam, gdzie Polska leży kamieniem

Jest w polskiej prozie pewien paradoks, który powraca jak echo między świętokrzyskimi skałami: im bardziej pisarz sięga do korzeni — do gliny, krwi i pamięci pokoleń — tym trudniej przypiąć jego dziełu gatunkową etykietkę. Maciej Siembieda to wiedział od dawna. I właśnie dlatego „Gołoborze” jest książką, która wymyka się każdej przegródce, a zarazem trafia prosto […]

„Śmierć pod Białym Jeleniem” – Broadchurch w wersji książkowej

Zło w słusznej sprawie. „Ciemność” Huberta Hendera

Milczenie jako zbrodnia. „Chłód” Mathii — recenzja

Są autorzy, którzy piszą kryminały. Weronika Mathia pisze klimaty. I to właśnie — ten bezbłędnie utrzymany klimat — jest jej największą kartą przetargową, ale bywa też polem, na którym rozgrywa się jej najtrudniejsza literacka rozgrywka.Zaczęło się od „Żaru” — debiutu, który przyniósł jej uwagę czytelników i zainteresowanie krytyków, zbudowanego na piekącym skwarze emocji, na oparzeniu, […]

Sekrety zwłok — gdy autopsja mówi głośniej niż świadek

Są książki, które chcemy przeczytać. I są takie, które czujemy, że powinniśmy przeczytać — choć trochę się ich boimy. „Sekrety zwłok. Z notatnika lekarza medycyny sądowej” Michela Sapaneta należy do tej drugiej grupy, a gdy już ją otworzysz, okazuje się, że strach był zupełnie zbędny — bo doktor Sapanet jest przewodnikiem, który potrafi zabrać cię […]

„Miasto burz” — kiedy przeszłość wraca z piorunem

Są kryminały, w których miasto jest tylko adresem. Są i takie, w których jest świadkiem — niemym, ale uważnym, noszącym w sobie warstwy czasu jak gleba nosi warstwy geologiczne: każda przykryta następną, żadna nie znika. „Miasto burz” Michała Śmielaka należy do tej drugiej kategorii. I właśnie dlatego jest czymś więcej niż dobrze skrojonym kryminałem. Jest […]