KRYMINALNE TROPY

„Niewidzialne” Bernarda Miniera — Lucia Guerrero i klasa społeczna jako broń

Są zbrodnie widzialne i zbrodnie niewidzialne. Te pierwsze zapalają reflektory kamer, zapraszają do studia ekspertów, produkują nagłówki i zasięgi mediów. Te drugie zdarzają się, zanim miasto się zbudzi — wśród pustych ulic, w zamglonym świcie, gdy pracownica piekarni wsiada do samochodu i już nie dociera na zmianę. Minier od pierwszych stron „Niewidzialnych” rozgrywa tę dychotomię […]

Osman: Śmierć jako żart, śmierć jako prawda — recenzja

Są kryminały, które traktują starość jako kostium. I są takie, które traktują ją jako temat — jedyny naprawdę poważny temat, jaki literatura kryminalna może podjąć, jeśli tylko odważy się wyjść poza schemat trupa i detektywa. „Człowiek, który umarł dwa razy” Richarda Osmana należy do tej drugiej grupy — choć przez sporą część lektury można mieć […]

„Trucizna” Muniak — biały kitel, czarne sumienie

Są zawody, które literatura polska traktuje jak strefy chronione. Lekarz w białym kitlu, pielęgniarka przy łóżku umierającego, farmaceuta odliczający tabletki, to postacie naszej zbiorowej wyobraźni otoczone czymś na kształt nietykalności, aurą zaufania tak głęboko wbudowaną w kulturowy kod, że samo wyobrażenie sobie mordercy w kitlu wywołuje rodzaj moralnego spazmu. Pisarze to czują. I w większości […]

„Łabędź i nietoperz” — Higashino i wina, która nie potrzebuje wyroku

Są pytania, które literatura zadaje tak, jakby już znała odpowiedź. I są takie, na które pozwala nam szukać w ciemnościach — bez latarki, bez pewności, że na końcu czeka jakiekolwiek światło. Keigo Higashino należy do tej drugiej kategorii pisarzy. Nie wyjaśnia. Układa. I sprawia, że nie możemy przestać zbierać kawałków układanki, nawet kiedy instynkt podpowiada […]

„Gołoborze” Siembiedy – tam, gdzie Polska leży kamieniem

Jest w polskiej prozie pewien paradoks, który powraca jak echo między świętokrzyskimi skałami: im bardziej pisarz sięga do korzeni — do gliny, krwi i pamięci pokoleń — tym trudniej przypiąć jego dziełu gatunkową etykietkę. Maciej Siembieda to wiedział od dawna. I właśnie dlatego „Gołoborze” jest książką, która wymyka się każdej przegródce, a zarazem trafia prosto […]

„Śmierć pod Białym Jeleniem” – Broadchurch w wersji książkowej

Zło w słusznej sprawie. „Ciemność” Huberta Hendera