„Krótka noc, długi krzyk” — Małecki wysadza w powietrze reguły kryminału
Toruń 1993, zaginiony chłopak i krzyk, który nie milknie po latach. Nowa powieść Roberta Małeckiego to kryminał, po którym trudno sięgnąć po następny.
Toruń 1993, zaginiony chłopak i krzyk, który nie milknie po latach. Nowa powieść Roberta Małeckiego to kryminał, po którym trudno sięgnąć po następny.
Są pisarze, których kunszt rzuca się w oczy od pierwszej strony — efektowni, wystawni, domagający się podziwu za każdym zdaniem. I są tacy, których mistrzostwo pozostaje nieuchwytne – niby nic się nie dzieje, styl oszczędny, fraza prosta, a jednak każda strona jest soczysta, barwna, autentyczna, a czytelnik nie potrafi wskazać miejsca, w którym został uwiedziony. […]
Są pisarze, którzy raz zbudowany świat konserwują do końca kariery, boją się go ruszyć, jakby każda zmiana groziła utratą wiernych czytelników. I są tacy, którzy w pewnym momencie biorą swojego najlepszego bohatera i świadomie wprowadzają go w ogień, wiedząc, że dawny porządek, w którym się dotąd sprawdzał, właśnie się kończy. Ryszard Ćwirlej, po ośmiu tomach […]
Są powieści, w których chaos przychodzi z zewnątrz, w postaci porywacza, obcego, kogoś, kto wdziera się w uporządkowane życie bohaterów i je rozsadza. I są takie, w których najgroźniejszy żywioł mieszka od dawna w środku, czekając tylko na pretekst, żeby się wydostać. „Zamęt” Kamili Bryksy należy bez wątpienia do tej drugiej kategorii, a jej bohaterowie […]
Są kryminały, które stawiają czytelnikowi ultimatum — bądź śledczym albo nie przekraczaj progu tej historii. Wymagają czujności, podejrzliwości wobec każdego gestu, gotowości do noszenia w głowie tablicy poszlak aż do ostatniej strony. I są takie, które proszą o coś znacznie skromniejszego, żeby usiąść na leżaku, zostawić czujność w hotelowej recepcji i pozwolić się prowadzić bez […]
Łatwiej jest uwierzyć, że najgorsi zbrodniarze w historii byli szaleńcami, bo szaleństwo daje nam wygodny dystans. Trudniej przyjąć, że byli po prostu ludźmi – i że ta myśl, gdy raz się zakorzeni, nie pozwala już spokojnie patrzeć w lustro. „Norymberga. Naziści oczami psychiatry” Jacka El-Hai należy bez wątpienia do tej drugiej kategorii, a jej tytułowy […]
Sami Kierce, zdegradowany detektyw, prowadzący teraz nieformalne śledztwa i wieczorowy kurs dla amatorów kryminalistyki, jest bohaterem skonstruowanym wokół jednej, dojmującej rany. Oto dwadzieścia dwa lata wcześniej, podczas studenckiej wędrówki przez Hiszpanię, obudził się we krwi obok martwej dziewczyny, której — jak twierdzi jego pamięć — nie zabił. Ta scena, rozegrana w pierwszych stronach powieści z […]
Są takie rodziny, w których miłość i nienawiść mieszkają pod jednym dachem tak długo, że przestają się od siebie różnić. I są takie powieści, które o tym wiedzą lepiej niż większość traktatów psychologicznych. „Zatruta krew” Jo Nesbø należy do tej drugiej kategorii, a jej bohaterowie do pierwszej.Norweski mistrz kryminału wraca do Os, fikcyjnej górskiej miejscowości, […]
z serii nie kryminalnieSą książki, które informują. I są takie, które ranią i to precyzyjnie, nieodwołalnie, z chirurgiczną zimną krwią, po której zostaje blizna w miejscu, gdzie dotąd nie wiedzieliśmy, że coś nas boli. „Niektórych trzeba zabić” Patricii Evangelisty należy do tej drugiej kategorii i jest w tej kategorii osobnym przypadkiem, bo jej autorka nie […]
Romans w literaturze bywa często przedstawiany jako historia uniesień, namiętności i nagłych emocjonalnych eksplozji. Ale każdy romans ma także drugą twarz – tę znacznie bardziej niebezpieczną. Tam, gdzie pojawia się zauroczenie, pojawia się również ryzyko skandalu, zdrady, kompromitacji i bolesnego niespełnienia. W powieści „Przepaść” Robert Harris wykorzystuje właśnie tę podwójną naturę miłości, aby zbudować historię, […]