Są pytania, które literatura zadaje tak, jakby już znała odpowiedź. I są takie, na które pozwala nam szukać w ciemnościach — bez latarki, bez pewności, że na końcu czeka jakiekolwiek światło. Keigo Higashino należy do tej drugiej kategorii pisarzy. Nie wyjaśnia. Układa. I sprawia, że nie możemy przestać zbierać kawałków układanki, nawet kiedy instynkt podpowiada […]
Jest w polskiej prozie pewien paradoks, który powraca jak echo między świętokrzyskimi skałami: im bardziej pisarz sięga do korzeni — do gliny, krwi i pamięci pokoleń — tym trudniej przypiąć jego dziełu gatunkową etykietkę. Maciej Siembieda to wiedział od dawna. I właśnie dlatego „Gołoborze” jest książką, która wymyka się każdej przegródce, a zarazem trafia prosto […]
Są autorzy, którzy piszą kryminały. Weronika Mathia pisze klimaty. I to właśnie — ten bezbłędnie utrzymany klimat — jest jej największą kartą przetargową, ale bywa też polem, na którym rozgrywa się jej najtrudniejsza literacka rozgrywka.Zaczęło się od „Żaru” — debiutu, który przyniósł jej uwagę czytelników i zainteresowanie krytyków, zbudowanego na piekącym skwarze emocji, na oparzeniu, […]
Są kryminały, w których miasto jest tylko adresem. Są i takie, w których jest świadkiem — niemym, ale uważnym, noszącym w sobie warstwy czasu jak gleba nosi warstwy geologiczne: każda przykryta następną, żadna nie znika. „Miasto burz” Michała Śmielaka należy do tej drugiej kategorii. I właśnie dlatego jest czymś więcej niż dobrze skrojonym kryminałem. Jest […]
Są kryminały, które rozwiązują zagadkę i kłaniają się do wyjścia. I są takie, które po zamknięciu ostatniej strony zostają — jako dźwięk, jako niepokój, jako pytanie zawieszone w powietrzu pokoju, w którym czytałeś. „Ferment” Przemysława Żarskiego należy do tej drugiej grupy, choć przez lwią część lektury możesz nie mieć co do tego pewności. I właśnie […]
Są książki, które od progu próbują zdefiniować samą siebie. I są takie, które tę definicję komplikują, bo materiał, z którym mierzył się autor, nie dawał się spokojnie zmieścić w żadnej dostępnej formie. „Dom bestii” Katarzyny Bondy należy do tej drugiej grupy — i właśnie to jest jego największa siła, a zarazem najtrudniejszy sprawdzian dla czytelnika.Zacznę […]
Są miejsca, które od początku wyglądają zbyt pięknie, żeby były uczciwe. Martha’s Vineyard — letnia twierdza nowobogackich, raj bez kantów i cieni, gdzie każdy sezon zaczyna się od nowych twarzy i kończy ich zniknięciem — jest w powieści Jenny Blackhurst czymś więcej niż tłem. Jest aktywnym uczestnikiem zbrodni.Claire przyjeżdża na wyspę z jednym celem: znaleźć […]
Są pisarze, którym każda kolejna powieść pozwala rosnąć. I są tacy, u których wzrost jest tak konsekwentny i tak organicznie wpisany w charakter ich pisarstwa, że czytelnik przestaje się nad nim zastanawiać – po prostu go przyjmuje, jak się przyjmuje pewność, że norweski fiord jest zawsze głęboki. Jorn Lier Horst należy do tej drugiej kategorii. […]
Są książki, które od pierwszych zdań robią coś, czego czytelnik nie zawsze potrafi od razu nazwać — mianowicie przekonują go, że jest w rękach kogoś, kto rozumie gatunek od środka. „Zamknięte w lodzie” Izabeli Janiszewskiej należy właśnie do tej kategorii. To początek nowej serii powieściowej, który nie udaje skromności — stawia na dwie niebanalne postaci, […]
Są takie historie, które od pierwszych stron nie próbują uwodzić sensacją, nie epatują brutalnością ani nie obiecują nagłych zwrotów akcji. Zamiast tego prowadzą czytelnika w stronę czegoś znacznie trudniejszego — w stronę faktów. Chłodnych, uporządkowanych, niekiedy boleśnie zwyczajnych. Taka właśnie jest powieść „Zatruta krew” Marty Reich— książka, która nie jest klasycznym true crime, lecz literacką […]
Po sukcesie Sørena Sveistrupa z powieścią „Kasztanowy ludzik” oczekiwania wobec jego kolejnej historii były ogromne. „Zabawa w chowanego” nie tylko im sprostała, ale w wielu aspektach potwierdziła, że autor należy dziś do najciekawszych architektów napięcia w literaturze kryminalnej. To opowieść, która zaczyna się jak niewinna wyliczanka z dzieciństwa, a kończy jako pełnowymiarowy koszmar – chłodny, […]
Nowa powieść Krystiana Stolarza otwiera nie tylko kolejną historię kryminalną, lecz przede wszystkim nowy świat — odmienny od wcześniejszych dokonań autora zarówno pod względem miejsca akcji, jak i tonu narracji. „Mamuna” jest początkiem serii osadzonej w niewielkiej miejscowości Niewidów, gdzie policyjna codzienność splata się z lokalnymi legendami, a racjonalne procedury śledcze muszą mierzyć się z […]