„Pleśń” Przemysława Żarskiego — wraca to, czego nikt nie chciał odkopać
Szczątki pod domem Pudy budzą sprawę sprzed trzydziestu lat. Podkomisarz Halber wraca tam, gdzie nigdy nie chciała zaglądać. Recenzja drugiego tomu cyklu z Zagłębia.
Recenzje
Recenzje kryminałów polskich i zagranicznych. Mniej streszczania fabuły, więcej refleksji o winie, prawie i sprawiedliwości.
„Wszystko za Everest”: granica, za którą kończy się rozsądek
Góra nie pyta o siłę mięśni. Pyta, czy w porę potrafisz powiedzieć „nie”, sobie i innym. Jon Krakauer, uczestnik tragicznej wyprawy na Everest w 1996 roku, opisuje nie tylko lodowiec i burzę. Pokazuje, co ekstremalne warunki robią z ludzkim zaufaniem. Efekt jest na tyle mocny, że łamie formułę tego bloga.
Kobieta, która nie umiała przestać szukać. Krystyna Lesińska w czterech porach roku Anny Kańtoch
Krystyna Lesińska ma w tym cyklu dwadzieścia trzy lata, potem czterdzieści kilka, a w końcu prawie osiemdziesiąt. Cztery powieści Anny Kańtoch, cztery pory roku, jedna kobieta, która przez pół wieku nie umie przestać szukać. Esej o żałobie, niedocenianiu i o tym, ile w tej serii zostaje z prawdziwej policyjnej procedury.
Twardoch bliżej Nike niż kiedykolwiek. Recenzja „Null”
Koń, Szczur i ich towarzysze bronią pierwszej linii nad Dnieprem, a Szczepan Twardoch prowadzi ich historię tak, że czytelnik dosłownie schodzi z nimi do jamy w ziemi. „Null” właśnie wszedł do finałowej siódemki Nagrody Literackiej Nike 2026, a ja uważam tę powieść za jej faworyta. W recenzji piszę o warstwie językowej, biografii bohatera i związkach z eseistyką Stempowskiego, Vincenza i paryskiej „Kultury”.
„Pionek” Małgorzaty i Michała Kuźmińskich. Kiedy śledztwo nie kończy się nigdy
Są zbrodnie, które zamyka się aktem oskarżenia. Są też takie, które zamykają się dopiero wtedy, gdy umilkną wszyscy, którzy coś wiedzieli. „Pionek” Małgorzaty i Michała Kuźmińskich należy do tej drugiej kategorii, a dziś, w dniu premiery serialowej kontynuacji na SkyShowtime, sprawdzam, co w tej śląskiej powieści najbardziej wytrzymuje próbę czasu. Nie samą intrygę, choć ta wciąga od pierwszej strony, tylko pytanie, które zadaję sobie z zawodowego obowiązku. Gdzie kończy się dobra wiara śledczego, a zaczyna ochrona układu?
Zło ma tu miły uśmiech
W „Karze” Wolnicki opisuje nie zjawisko, lecz mechanizm: jak krok po kroku dorosły przejmuje dziecko za pośrednictwem telefonu, mówiąc do niego wyłącznie językiem bliskości. To najdojrzalszy tom serii — choć zapowiadany wątek Tragedii Górnośląskiej nie dostał w nim własnego ciężaru.
„Artefakt” – finał, w którym przeszłość dogania sztuczną inteligencję
Gocka bransoletka wyniesiona z muzeum, ciało pokryte nordyckimi runami nad Wisłą i kod, który może okazać się groźniejszy niż najbardziej zaawansowany współczesny cyberatak. W.P. Rdzanek zamyka trylogię „AI-gent. Mroczne kody” najbardziej ryzykownym pomysłem całej serii. Sprawdzam, czy „Artefakt” udźwignął ten ciężar i co tym razem najbardziej zbliża do siebie, a co dzieli, Koppela i Viper.
„Sycyliada” – wyspa, na której zmysły stają się fabułą
Są książki, które się czyta. I są książki, które się je, pije i wącha. „Sycyliada” Daniela Wyszogrodzkiego to jedna z nich – zmysłowa opowieść o Sycylii, mężczyźnie uciekającym od miłości i słońcu, które potrafi nie tylko dawać życie.
Hałda, która płonie od środka
Drugi tom serii Kozak i Wolf nie podnosi stawki liczbą zwłok, tylko głębią ludzi. Zbrodnia wyrasta tu z hałdy, która płonie od środka, i z pamięci regionu.
„Draka w Harlemie” – klasyka noir odczytana od nowa
Jackson traci wszystkie oszczędności w oszustwie, w które sam chciał wierzyć – bo miłość do Imabelle warta była tego ryzyka. Himes prowadzi czytelnika od środka przestępstwa, przez błotniste ulice Harlemu, gdzie granica między ofiarą a oszustem okazuje się cieńsza, niż mogłoby się wydawać.
„Za wszelką cenę” – gdy odznaka przestaje wystarczać
Tom Douglas jedzie do Wenecji szukać brata i trafia w sam środek kradzieży bezcennego obrazu oraz pytania, którego żaden policjant nie chce sobie zadawać: co jestem gotów zrobić dla rodziny.
Dług, którego nikt nie księguje. Wolnicki otwiera serię
Wolnicki otwiera serię z Kozakiem i Wolfem powieścią, która pyta nie o to, kto zabił, lecz komu i za co jesteśmy winni. Rybnik, dawny dom dziecka, wielka woda.
Złodziej, który nie zestarzał się razem ze swoją epoką
Bywa, że klasyka wraca do księgarń jak eksponat wyjęty z gabloty — w rękawiczkach, z tabliczką informacyjną, z całym tym nabożnym dystansem, który zwalnia czytelnika z obowiązku przeczytania. Arsène Lupin wraca zupełnie inaczej: jak dobrze ubrany gość, który wchodzi na salon bez zaproszenia i po kwadransie jest najciekawszą osobą w pomieszczeniu. Replika dała mu oprawę godną legendy — twardą, elegancką, ze zdjęciami z serialu Netflixa w środku. A pod spodem czeka coś, czego przy pierwszej lekturze łatwo nie zauważyć: najtrafniejszy opis asymetrii między śledczym a przeciwnikiem, jaki napisał autor, który nigdy nie służył.
To nie był zapach śmierci – „Dahmer. Prawdziwa historia seryjnego mordercy”
Są książki true crime pisane z odległości archiwum. I są takie, które ktoś napisał, bo o wpół do dwunastej w nocy odebrał telefon i pojechał pod wskazany adres, nie wiedząc, dokąd jedzie. Anne E. Schwartz weszła do mieszkania przy North 25th Street jako pierwsza dziennikarka i wyszła z niego jako ostatnia osoba spoza policji. Najmocniejsze w jej książce nie jest jednak to, co tam zobaczyła, lecz to, co ta obecność z nią zrobiła.